Home > Shaiva Siddhanta > Thirumurai > திருதொண்டர் புராணம் (மூலம்)

This page was originally provided by Project Madurai. The songs have been proof-read by thiruchchirrambalam arakkattalai, Kovilpatti.

திருச்சிற்றம்பலம் 
 

6 வம்பறா வரிவண்டுச் சருக்கம்

31 தண்டியடிகள் புராணம்

 1. தண்டி அடிகள் திரு ஆரூர் பிறக்கும் பெருமைத் தவம் உடையார் 	3592-1
 அண்ட வாணர் மறை பாட ஆடும் செம் பொன் கழல் மனத்துக் 	3592-2
 கொண்ட கருத்தின் அகம் நோக்கும் குறிப்பே அன்றிப் புற நோக்கும் 	3592-3
 கண்ட உணர்வு துறந்தார் போல் பிறந்த பொழுதே கண் காணார் 	3592-4

 2. காணும் கண்ணால் காண்பது மெய்த் தொண்டே ஆன கருத்து உடையார் 	3593-1
 பேணும் செல்வத் திருவாரூர்ப் பெருமான் அடிகள் திரு அடிக்கே 	3593-2
 பூணும் அன்பினால் பரவிப் போற்றும் நிலைமை புரிந்து அமரர் 	3593-3
 சேணும் அறிய அரியதிருத் தொண்டில் செறியச் சிறந்து உள்ளார் 	3593-4

 3. பூவார் சடிலத் திருமுடியார் மகிழ்ந்த செல்வப் பூங்கோயில் 	3594-1
 தேவ ஆசிரியன் முன் இறைஞ்சி வலம் செய்வாரய் செம்மை புரி 	3594-2
 நாவால் இன்பம் உறும் காதல் நமச்சிவாய நற்பதமே 	3594-3
 ஓவா அன்பில் எடுத்து ஓதி ஒரு நாள் போல வரும் நாளில் 	3594-4

 4. செம் கண் விடையார் திருக்கோயில் குடபால் தீர்த்தக் குளத்தின் பாங்கு 	3595-1
 எங்கும் அமணர் பாழிகளாய் இடத்தால் குறைபாடு எய்துதலால் 	3595-2
 அங்கு அந்நிலைமை தனைத் தண்டி அடிகள் அறிந்தே ஆதரவால் 	3595-3
 இங்கு நான் இக் குளம் பெருகக் கல்ல வேண்டும் என்று எழுந்தார் 	3595-4

 5. குழி வாய் அதனில் குறி நட்டுக் கட்டும் கயிறு குளக் குலையின் 	3596-1
 இழிவாய்ப் புறத்து நடுத் தறியோடு இசையக் கட்டி இடை தடவி 	3596-2
 வழியால் வந்து மண் கல்லி எடுத்து மறித்தும் தடவிப் போய் 	3596-3
 ஒழியா முயற்சியால் உய்த்தார் ஓதும் எழுத்தஞ்சுடன் உய்ப்பார் 	3596-4

 6. நண்ணிநாளும் நல்தொண்டர் நயந்த விருப்பால் மிகப் பெருகி 	3597-1
 அண்ணல் தீர்த்தக் குளம் கல்லக்கண்ட அமணர் பொறார் ஆகி 	3597-2
 எண்ணித் தண்டி அடிகள் பால் எய்தி முன் நின்று இயம்புவார் 	3597-3
 மண்ணைக் கல்லில் பிராணி படும் வருத்த வேண்டாம் என்று உரைத்தார் 	3597-4

 7. மாசு சேர்ந்த முடை உடலார் மாற்றம் கேட்டு மறு மாற்றம் 	3598-1
 தேசு பெருகும் திருத் தொண்டர் செப்புகின்றார் திரு இலிகாள் 	3598-2
 பூசு நீறு சாந்தம் எனப் புனைந்த பிரானுக்கு ஆன பணி 	3598-3
 ஆசிலா நல் அறம் ஆவது அறிய வருமோ உமக்கு என்றார் 	3598-4

 8. அந்தம் இல்லா அறிவு உடையார் உரைப்பக் கேட்ட அறிவு இல்லார் 	3599-1
 சிந்தித்து இந்த அறம் கேளாய் செவியும் இழந்தாயோ என்ன 	3599-2
 மந்த உணர்வும் விழிக்குருடும் கேளாச் செவியும் மற்று உமக்கே 	3599-3
 இந்த உலகத்து உள்ளன என்று அன்பர் பின்னும் இயம்புவார் 	3599-4

 9. வில்லால் எயில் மூன்று எரித்தபிரான் விரையார் கமலச் சேவடிகள் 	3600-1
 அல்லால் வேறுகாணேன் யான் அதுநீர் அறிதற்கார் என்பார் 	3600-2
 நில்லா நிலையீர் உணர்வு இன்றி நும் கண் குருடாய் என் கண் உலகு 	3600-3
 எல்லாம் காண்பான் யான் கண்டால் என் செய்வீர் என்று எடுத்து உரைத்தார் 	3600-4

 10. அருகர் அது கேட்டு உன் தெய்வத்து அருளால் கண் நீ பெற்றாயேல் 	3601-1
 பெருகும் இவ்வூரினில் நாங்கள் பின்னை இருக்கிலோம் என்று 	3601-2
 கருகு முருட்டு கைகளால் கொட்டை வாங்கிக் கருத்தின் வழித் 	3601-3
 தருகைக்கயிறும் தறியும் உடன் பறித்தார் தங்கள் தலை பறித்தார் 	3601-4



 11. வெய்ய தொழிலார் செய்கையின் மேல் வெகுண்ட தண்டி அடிகள்தாம் 	3602-1
 மைகொள் கண்டர் பூங்கோயில் மணிவாயிலின் முன் வந்து இறைஞ்சி 	3602-2
 ஐயனே இன்று அமணர்கள் தாம் என்னை அவமானம் செய்ய 	3602-3
 நைவது ஆனேன் இது தீர நல்கும் அடியேற்கு எனவீழ்ந்தார் 	3602-4

 12. பழுது தீர்ப்பார் திருத் தொண்டர் பரவி விண்ணப்பம் செய்து 	3603-1
 தொழுது போந்து மடம் புகுந்து தூய பணி செய்யப் பெறாது 	3603-2
 அழுது கங்குல் அவர் துயிலக் கனவில் அகில லோகங்கள் 	3603-3
 முழுதும் அளித்த முதல்வனார் முன் நின்று அருளிச் செய்கின்றார் 	3603-4

 13.  நெஞ்சில் மருவும் கவலையினை ஒழி நீ நின் கண் விழித் தந்த 	3604-1
 வஞ்ச அமணர் தம் கண்கள் மறையுமாறு காண்கின்றாய் 	3604-2
 அஞ்ச வேண்டாம் என்று அருளி அவர் பால் நீங்கி அவ்விரவே 	3604-3
 துஞ்சும் இருளில் அரசன் பால் தோன்றிக் கனவில் அருள் புரிவார் 	3604-4

 14.  தண்டி நமக்குக் குளம் கல்லக் கண்ட அமணர் தரியாராய் 	3605-1
 மிண்டு செய்து பணிவிலக்க வெகுண்டான் அவன்பால் நீ மேவிக் 	3605-2
 கொண்ட குறிப்பால் அவன் கருத்தை முடிப்பாய் என்று கொள அருளித் 	3605-3
 தொண்டர் இடுக்கண் நீங்க எழுந்து அருளினார் அத்தொழில் உவப்பார் 	3605-4

 15. வேந்தன் அது கண்டு அப்பொழுதே விழித்து மெய்யின் மயிர் முகிழ்ப்பப் 	3606-1
 பூந்தண் கொன்றை வேய்ந்தவரைப் போற்றிப் புலரத் தொண்டர்பால் 	3606-2
 சார்ந்து புகுந்த படி விளம்பத்தம் பிரானார் அருள் நினைந்தே 	3606-3
 ஏய்ந்த மன்னன் கேட்ப இது புகுந்த வண்ணம் இயம்புவார் 	3606-4

 16.  மன்ன! கேள் யான் மழவிடையார் மகிழும் தீர்த்த குளம் கல்லத் 	3607-1
 துன்னும் அமணர் அங்கு அணைந்து ஈது அறம் அன்று என்று பல சொல்லிப் 	3607-2
 பின்னும் கயிறு தடவுதற்கு யான் பிணித்ததறிகள் அவை வாங்கி 	3607-3
 என்னை வலிசெய்து யான் கல்லும் கொட்டைப் பறித்தார் என்று இயம்பி 	3607-4

 17.  அந்தன் ஆன உனக்கு அறிவும் இல்லை என்றார் யான் அதனுக்கு 	3608-1
 எந்தை பெருமான் அருளால் யான் விழிக்கில் என் செய்வீர் என்ன 	3608-2
 இந்த ஊரில் இருக்கிலோம் என்றே ஓட்டினார் இதுமேல் 	3608-3
 வந்தவாறு கண்டு இந்த வழக்கை முடிப்பது என மொழிந்தார் 	3608-4

 18. அருகர் தம்மை அரசனும் அங்கு அழைத்துக் கேட்க அதற்கு இசைந்தார் 	3609-1
 மருவும் தொண்டர் முன்போக மன்னன் பின்போய் மலர்வாவி 	3609-2
 அருகு நின்று விறல் தண்டி அடிகள் தம்மை முகம் நோக்கிப் 	3609-3
 பெருகுந் தவத்தீர் கண் அருளால் பெறுமா காட்டும் எனப் பெரியோர் 	3609-4

 19.  ஏய்ந்த அடிமை சிவனுக்கு யான் என்னில் இன்று என் கண் பெற்று 	3610-1
 வேந்தன் எதிரே திருவாரூர் விரவும் சமணர் கண் இழப்பார் 	3610-2
 ஆய்ந்த பொருளும் சிவபதமே ஆவது என்றே அஞ்செழுத்தை 	3610-3
 வாய்ந்த தொண்டர் எடுத்து ஓதி மணிநீர் மூழ்கினார் 	3610-4

 20. தொழுது புனல் மேல் எழும் தொண்டர் தூய மலர்க்கண் பெற்று எழுந்தார் 	3611-1
 பொழுது தெரியாவகை அமரர் பொழிந்தார் செழும் தண்பூமாரி 	3611-2
 இழுதை அமணர் விழித்தே கண் இழந்து தடுமாறக் கண்டு 	3611-3
 பழுது செய்த அமண் கெட்டது என்று மன்னன் பகர்கின்றான் 	3611-4

 21. தண்டி யடிகள் தம்முடனே ஒட்டிக் கெட்ட சமண் குண்டர் 	3612-1
 அண்டர் போற்றும் திருவாரூர் நின்றும் அகன்று போய்க் கழியக் 	3612-2
 கண்ட அமணர் தமை எங்கும் காணா வண்ணம் துரக்க என 	3612-3
 மண்டி வயவர் சாடுதலும் கண்கள் காணார் மனம் கலங்கி 	3612-4

 22. குழியில் விழுவார் நிலை தளர்வார் கோலும் இல்லை- என உரைப்பார் 	3613-1
 வழி ஈது என்று தூறு அடைவார் மாண்டோம் என்பாமதி-கெட்டீர் 	3613-2
 அழியும் பொருளை வட்டித்து இங்கு கழிந்தோம் என்பார்-அரசனுக்கு 	3613-3
 பழி ஈது ஆமோ என்று உரைப்பார் பாய்கள் இழப்பர்-பறிதலையார் 	3613-4

 23. பீலி தடவிக் காணாது பெயர்வார் நின்று பேதுறுவார் 	3614-1
 காலினோடு கை முறியக் கல் மேல் இடறி வீழ்வார்கள் 	3614-2
 சால நெருங்கி எதிர் எதிரே தம்மில் தாமே முட்டிடுவார் 	3614-3
 மாலும் மனமும் அழிந்து ஓடி வழிகள் அறியார் மயங்குவார் 	3614-4

 24. அன்ன வண்ணம் ஆரூரில் அமணர் கலக்கம் கண்டவர் தாம் 	3615-1
 சொன்ன வண்ணமே அவரை ஓடத் தொடர்ந்து துரந்து அதன்பின் 	3615-2
 பன்னும் பாழிப் பள்ளிகளும் பறித்துக் குளம் சூழ் கரைபடுத்து 	3615-3
 மன்னவனும் மனம் மகிழ்ந்து வந்து தொண்டர் அடிபணிந்தான் 	3615-4

 25. மன்னன் வணங்கிப் போயின பின் மாலும் அயனும் அறியாத 	3616-1
 பொன் அம் கழல்கள் போற்றி இசைத்து புரிந்த பணியும் குறை முடித்தே 	3616-2
 உன்னும் மனத்தால் அஞ்சு எழுத்தும் ஓதி வழுவாது ஒழுகியே 	3616-3
 மின்னும் சடையார் அடி நீழல் மிக்க சிறப்பின் மேவினார் 	3616-4

 26. கண்ணின் மணிகள் அவை இன்றிக் கயிறு தடவி குளம்தொட்ட 	3617-1
 எணில் பெருமைத் திருத் தொண்டர் பாதம் இறைஞ்சி இடர் நீங்கி 	3617-2
 விண்ணில் வாழ்வார் தாம் வேண்டப் புரங்கள் வெகுண்டார் வேல் காட்டூர் 	3617-3
 உள் நிலாவும் புகழ்த் தொண்டர் மூர்க்கர் செய்கை உரைக்கின்றாம் 	3617-4